Herkesin bir hikayesi vardır bu hayatta, Ben kimim sorusuyla başlar herşey, sonra bazı şeyleri değiştirme sancısıyla devam eder, herşeyi değiştirmek mümkün olmasada gözüne batan şeylere çizgi çekersin önce, fazlalıkları attıkça kendini görürsün, kendini gördükçe, kusurlarını, kusurlarını gördükçe
Kendine nasıl uzak yaşadığının farkına varırsın... kendi potansiyelinin nekadar olabileceğini tartmak yerine terazinin yükünü başkalarının hayat yükleriyle doldurmuşsun sırtına, sonra o yük sadece bir ağırlık olduğunu hisseder ve artık onlardan arınmak istersin..
Arındıkça kendi beninin yanlızlığını görür, ertelediğin istekleri, merak ettiğin şeyleri nasıl duymazdan geldiğini, bugün yaşamak isterken ona hep bekle dediğini, aslında bugün yaşayamayan şeylerin yarının hayali yaşamı olduğunu o sana hatırlatsada sen susturduğunu, o sevdiğin şeyi isterken, sen başkaları önce ne severle ilgilenirken kısaca kendine nasıl cimri, başkalarına ise cömert davrandığını gördükten sonra asıl hikayen başlar, senin hikayen başlar...
Başladığın bu yolculuk, seni kendine taşıyacaktır, Kendini tanıdıktan sonra, kendi beninin yeşermesi için sulamaya başlarsın korkup gömdüğün şeyleri, Sonra filizleri çıkar yavaş yavaş, kendine kattığın şeylerde görürsün bereketini. Kattıkça büyüyüp, potansiyelini keşfedersin.. Bu varoluş süreci seni doğurur yeniden..
Sevdiğin şeyi daha çok yapıp sevmediğin işlerden ve insanlardan bir set çekersin hayatına.. Zamanın şimdide olduğunu, o an yapman gereken neyse ertelemenin seni korkuttuğunu hissedersin, hayatın hayal aleminde değil, şuan aldığımız nefeste olduğunu bildikten sonra gerisi boş dersin, yapamayacaklarından çok yapabileceklerine kucak açarsın.
Kuş olupta kanatlarını kullanmasını bilmeyen kendin, kullanmasını bildikten sonra uçmanın sınırsızlığını yaşar, hayat aslında sadece anmış, o anı yaşamasını bilmekmiş dersin...